Verhaal
Turkse koffie kwam niet aan boord van een schip met handelswaar naar Nederland — die reisde mee in koffers en in herinneringen, met de mensen die vanaf de jaren '60 hier kwamen wonen en werken.
Het was klein begonnen: een cezve die iemand meenam, een pakje koffie dat via familie werd doorgestuurd omdat het hier nog niet te krijgen was. In een nieuw land, met een nieuwe taal en een nieuw ritme, bleef het kopje koffie een stukje thuis. Een geur die niet vertaald hoefde te worden.
Wat begon als een gewoonte binnen Turkse huishoudens, is inmiddels overal te vinden — van de toko op de hoek tot de koffiezetter van een buurvrouw die het van haar Turkse schoonmoeder leerde. En het bijzondere: het ritueel van het lezen bleef net zo vaak meereizen als de koffie zelf. Waar koffie werd gedronken, werd ook wel eens een kopje omgedraaid.
Voor mij persoonlijk is dat precies waar Asu Koffiedik vandaan komt: een gewoonte die al vijf eeuwen meereist, nu ook naar jouw keukentafel. Meer over die lange reis lees je op de geschiedenispagina.